உலக வாழ்க்கையின் மாயையும் மறுமையின் நித்திய வாழ்வும்
பணம், பொருள், பதவி ஆகியவற்றின் மோகத்தில் மறந்துபோகும் மனிதனுக்கான ஒரு நினைவூட்டல்
மனிதன் இந்த உலகில் பிறக்கும்போது அவனிடம் எதுவும் இல்லை. அவன் கையில் செல்வமும் இல்லை; பதவியும் இல்லை; புகழும் இல்லை; சொத்துக்களும் இல்லை. ஆனால், இந்த உலக வாழ்க்கையின் பயணத்தில் சிறிது சிறிதாகப் பொருள்களைச் சேர்த்துக்கொண்டு, ஒரு கட்டத்தில் அவற்றையே தனது வாழ்க்கையின் இலட்சியமாகக் கருதத் தொடங்குகிறான்.
பணம் வேண்டும்.
வீடு வேண்டும்.
வாகனம் வேண்டும்.
சொத்து வேண்டும்.
பதவி வேண்டும்.
மக்களிடம் மதிப்பு வேண்டும்.
புகழ் வேண்டும்.
இன்னும் வேண்டும்... இன்னும் வேண்டும்...
இந்த "இன்னும் வேண்டும்" என்ற ஆசைக்கு முடிவே இல்லாமல் போகிறது.
ஆனால் ஒரு நாள்—
அவன் சேமித்த பணம் அவனுடன் வராது.
அவன் கட்டிய வீடு அவனுடன் வராது.
அவன் வாங்கிய வாகனம் அவனுடன் வராது.
அவன் பெற்ற பதவி அவனுடன் வராது.
அவன் சம்பாதித்த புகழ் அவனுடன் வராது.
அவனுடன் வருவது அவன் ஈமான், அவன் நற்செயல்கள், அவன் இறையச்சம், அவன் செய்த தீமைகள், மேலும் அவன் இறைவனிடம் அளிக்க வேண்டிய கணக்கு மட்டுமே.
இதுதான் மனிதன் மறந்துவிடும் மிகப் பெரிய உண்மை.
உலகம் நமக்காகவா? அல்லது நாம் உலகத்திற்காகவா?
அல்லாஹ் மனிதனை இந்த உலகில் நிரந்தரமாக வாழ்வதற்காகப் படைக்கவில்லை. இந்த உலகம் ஒரு சோதனைக்கான இடம். மறுமைதான் நிரந்தரமான வாழ்விடம்.
அல்லாஹ் கூறுகிறான்:
“இந்த உலக வாழ்க்கை விளையாட்டும் வேடிக்கையும், அலங்காரமும், உங்களுக்கிடையே பெருமையடித்துக் கொள்வதும், செல்வங்களிலும் பிள்ளைகளிலும் அதிகரிப்பை நாடுவதும்தான்.”
— அல்குர்ஆன் 57:20
இந்த வசனம் மனிதனுடைய வாழ்க்கையை ஒரு கண்ணாடியைப் போல நமக்கு காட்டுகிறது.
குழந்தைப் பருவத்தில் விளையாட்டு.
இளமையில் ஆசைகள்.
வயது வந்ததும் செல்வம் சேர்க்கும் ஓட்டம்.
பிறகு வீடு, நிலம், வியாபாரம், பதவி, புகழ்.
அதற்குப் பிறகு வயது முதிர்வு.
இறுதியில்?
மரணம்.
மனிதன் வாழ்நாள் முழுவதும் சேர்த்துக்கொண்ட அனைத்தையும் பின்னால் விட்டுவிட்டு தனியாகப் பயணிக்கிறான்.
பணம் ஒரு கருவி; அது வாழ்க்கையின் இலட்சியம் அல்ல
இஸ்லாம் பணத்தை எதிர்க்கவில்லை.
ஹலாலான முறையில் சம்பாதிப்பது தவறல்ல. குடும்பத்தைப் பராமரிப்பதும் தவறல்ல. நல்ல வீட்டில் வாழ்வதும் தவறல்ல. நல்ல ஆடைகளை அணிவதும் தவறல்ல. வியாபாரம் செய்வதும் தவறல்ல. செல்வந்தராக இருப்பதும் தவறல்ல.
ஆனால் பிரச்சினை எங்கே வருகிறது?
பணம் கையில் இருப்பது பிரச்சினையல்ல; பணம் இதயத்தில் குடியேறுவதுதான் பிரச்சினை.
ஒரு முஃமினின் கையில் செல்வம் இருக்கலாம்; ஆனால் அவனுடைய இதயத்தில் அல்லாஹ் இருக்க வேண்டும்.
அவனிடம் கோடிக்கணக்கான பணம் இருக்கலாம்; ஆனால் அவன் தொழுகையை விட்டுவிடக்கூடாது.
அவனிடம் பெரிய வீடு இருக்கலாம்; ஆனால் அவனுடைய இதயம் அல்லாஹ்வின் நினைவிலிருந்து வெறுமையாக இருக்கக்கூடாது.
அவனிடம் வியாபாரம் இருக்கலாம்; ஆனால் ஹராமான வருமானத்தை நாடக்கூடாது.
அவனிடம் செல்வம் இருக்கலாம்; ஆனால் ஏழையின் உரிமையை மறக்கக்கூடாது.
அவனிடம் அதிகாரம் இருக்கலாம்; ஆனால் அநியாயம் செய்யக்கூடாது.
செல்வம் அவனை ஆளக்கூடாது; அவன்தான் செல்வத்தை நன்மைக்காகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
மக்களின் பார்வைக்காக வாழும் வாழ்க்கை
இன்றைய உலகில் மனிதனுடைய ஆசைகள் இன்னும் பல மடங்கு அதிகரித்துவிட்டன.
மற்றவன் ஒரு வீடு கட்டினால், நாமும் பெரிய வீடு கட்ட வேண்டும்.
மற்றவன் வாகனம் வாங்கினால், நாமும் அதைவிட உயர்ந்த வாகனம் வாங்க வேண்டும்.
மற்றவன் வெளிநாடு சென்றால், நாமும் செல்ல வேண்டும்.
மற்றவன் செல்வந்தனாகத் தெரிந்தால், நாமும் அதைவிட செல்வந்தனாகத் தெரிய வேண்டும்.
மற்றவன் சமூகத்தில் புகழ் பெற்றால், நாமும் புகழ் பெற வேண்டும்.
இவ்வாறு மனிதன் தன் வாழ்க்கையை வாழ்வதற்குப் பதிலாக, மற்றவர்கள் தன்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்? என்பதற்காக வாழத் தொடங்குகிறான்.
இதுவே உலக மோகத்தின் ஒரு வடிவம்.
ஒரு மனிதன் தனது தேவைக்காக ஒரு பொருளை வாங்குவது வேறு.
மற்றவர்கள் தன்னைப் பார்த்து பொறாமைப்பட வேண்டும் என்பதற்காக வாங்குவது வேறு.
ஒருவன் வசதிக்காக வீடு கட்டுவது வேறு.
"என்னிடம் இவ்வளவு இருக்கிறது" என்று காட்டுவதற்காக வீடு கட்டுவது வேறு.
ஒருவன் தனது குடும்பத்தின் தேவைக்காக சம்பாதிப்பது வேறு.
"என்னிடம் மற்றவர்களைவிட அதிகமாக இருக்க வேண்டும்" என்ற அகந்தைக்காக சம்பாதிப்பது வேறு.
வெளிப்படையாக ஒரே செயலாகத் தெரிந்தாலும், அதன் பின்னால் இருக்கும் இதயத்தின் நோக்கமே அதை நன்மையாகவும் தீமையாகவும் மாற்றுகிறது.
மறுமையை மறந்துவிடும் மிகப் பெரிய ஆபத்து
உலக வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய ஆபத்து பணம் அல்ல.
மறதி.
மனிதன் தன்னைப் படைத்த அல்லாஹ்வை மறந்துவிடுவது.
தொழுகையை மறந்துவிடுவது.
குர்ஆனை மறந்துவிடுவது.
மரணத்தை மறந்துவிடுவது.
கப்ரை மறந்துவிடுவது.
மறுமையை மறந்துவிடுவது.
அல்லாஹ்விடம் கணக்கு கொடுக்க வேண்டிய நாளை மறந்துவிடுவது.
அதுதான் மிகப் பெரிய இழப்பு.
ஒருவன் ஏழையாக இருந்தாலும் அல்லாஹ்வை நினைத்து வாழ்ந்தால் அவன் வெற்றியாளனாக இருக்கலாம்.
ஒருவன் செல்வந்தனாக இருந்தாலும் அல்லாஹ்வை மறந்துவிட்டால் அவன் உண்மையான ஏழையாக இருக்கலாம்.
ஏனெனில் உண்மையான செல்வம் பணத்தில் இல்லை.
உண்மையான செல்வம் உள்ளத்தின் திருப்தியிலும் ஈமானிலும் உள்ளது.
ஒரு நாள் நாம் அனைவரும் திரும்பிச் செல்ல வேண்டியவர்கள்
மரணம் யாருடைய வயதையும் பார்த்து வருவதில்லை.
பணக்காரனையும் அழைத்துச் செல்கிறது.
ஏழையையும் அழைத்துச் செல்கிறது.
அரசனையும் அழைத்துச் செல்கிறது.
தொழிலாளியையும் அழைத்துச் செல்கிறது.
புகழ்பெற்றவரையும் அழைத்துச் செல்கிறது.
யாரும் தப்ப முடியாது.
அல்லாஹ் கூறுகிறான்:
“ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் மரணத்தைச் சுவைக்கும்.”
— அல்குர்ஆன் 3:185
இந்த ஒரு வசனத்தை மனிதன் தினமும் நினைத்துப் பார்த்தால், அவனுடைய வாழ்க்கை மாறிவிடும்.
நான் இன்று இறந்துவிட்டால்?
என் வங்கி கணக்கு என்னுடன் வருமா?
என் வீடு என்னுடன் வருமா?
என் வாகனம் என்னுடன் வருமா?
என் பதவி என்னுடன் வருமா?
மக்கள் என்னைப் பற்றி பேசுவது என்னுடன் வருமா?
இல்லை.
என்னுடன் வருவது என் அமல்கள் மட்டுமே.
அதனால் தான் ஒரு புத்திசாலி மனிதன், உலகத்தை முற்றிலும் கைவிடுவதில்லை; ஆனால் உலகத்தை தனது இதயத்தின் எஜமானனாகவும் ஆக்குவதில்லை.
உலகத்தை கையில் வைத்திருங்கள்; இதயத்தில் அல்ல
இஸ்லாம் உலக வாழ்க்கையை முழுமையாக நிராகரிக்கச் சொல்லவில்லை.
மாறாக, உலக வாழ்க்கையைப் பயன்படுத்தி மறுமையை சம்பாதிக்கச் சொல்கிறது.
உனக்கு பணம் இருந்தால்—
அதிலிருந்து ஏழைக்கு கொடு.
அனாதைக்கு உதவு.
உறவினர்களை ஆதரி.
மஸ்ஜித்களுக்கு உதவி செய்.
அறிவை வளர்க்க உதவி செய்.
நோயாளிகளுக்கு உதவி செய்.
பசியால் வாடுபவர்களுக்கு உணவு கொடு.
அல்லாஹ்வின் பாதையில் செலவு செய்.
அப்போது பணம் உன் அழிவுக்கான காரணமாக இல்லாமல், மறுமைக்கான முதலீடாக மாறிவிடும்.
அல்லாஹ் கூறுகிறான்:
“அல்லாஹ் உனக்குத் தந்தவற்றில் மறுமை வாழ்வைத் தேடு! இவ்வுலகில் உன் கடமையை மறந்து விடாதே! அல்லாஹ் உனக்கு நல்லுதவி செய்தது போல் நீயும் நல்லுதவி செய்! பூமியில் குழப்பத்தைத் தேடாதே! குழப்பம் செய்வோரை அல்லாஹ் விரும்ப மாட்டான் (என்றும் கூறினர்).
[அல்குர்ஆன் 28:77]
எவ்வளவு அழகான சமநிலை!
மறுமையைத் தேடு; ஆனால் உலகில் உனது பங்கையும் மறந்துவிடாதே.
இதுதான் இஸ்லாமிய வாழ்க்கையின் அழகு.
செல்வந்தனாக இருப்பது பாவமல்ல; செல்வத்தின் அடிமையாக இருப்பதுதான் ஆபத்து
ஒரு மனிதனிடம் அதிக செல்வம் இருக்கலாம்.
ஆனால் அந்த செல்வம் அவனை தொழுகையிலிருந்து தடுக்கவில்லை என்றால்—
அது அவனுக்கு ஒரு நிஃமத்.
அது அவனை தர்மத்திலிருந்து தடுக்கவில்லை என்றால்—
அது அவனுக்கு ஒரு நிஃமத்.
அது அவனை அகந்தைக்குள்ளாக்கவில்லை என்றால்—
அது அவனுக்கு ஒரு நிஃமத்.
அது ஏழைகளின் உரிமையை அவன் மறக்கச் செய்யவில்லை என்றால்—
அது அவனுக்கு ஒரு நிஃமத்.
ஆனால் பணம் அவனை அல்லாஹ்வை மறக்கச் செய்துவிட்டால்?
அப்போது அதே செல்வம் அவனுடைய சோதனையாக மாறிவிடுகிறது.
அதனால் கேள்வி:
“என்னிடம் எவ்வளவு பணம் இருக்கிறது?” என்பது அல்ல.
உண்மையான கேள்வி:
“என்னிடம் இருக்கும் பணம் என்னை அல்லாஹ்விடம் நெருக்கமாக்குகிறதா அல்லது அல்லாஹ்விடமிருந்து தூரமாக்குகிறதா?”
நாம் யாருக்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்?
ஒரு கணம் நின்று சிந்திப்போம்.
காலை எழுந்தவுடன் பணம்.
பகல் முழுவதும் பணம்.
இரவு முழுவதும் பணம்.
வாழ்க்கை முழுவதும் பணம்.
ஆனால் அல்லாஹ்வுக்காக எவ்வளவு நேரம்?
குர்ஆனுக்காக எவ்வளவு நேரம்?
தொழுகைக்காக எவ்வளவு நேரம்?
திக்ருக்காக எவ்வளவு நேரம்?
பெற்றோருக்காக எவ்வளவு நேரம்?
ஏழைகளுக்காக எவ்வளவு நேரம்?
தானத்திற்காக எவ்வளவு நேரம்?
நமது ஆன்மாவைத் திருத்திக்கொள்ள எவ்வளவு நேரம்?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு நாம் நம்மிடமே நேர்மையாக பதில் சொல்ல வேண்டும்.
மறுமை ஒரு கற்பனை அல்ல
உலக வாழ்க்கை நமக்கு மிகவும் உண்மையானதாகத் தெரிகிறது.
நாம் பார்க்கிறோம்.
தொடுகிறோம்.
சம்பாதிக்கிறோம்.
செலவு செய்கிறோம்.
அதனால் இதுவே எல்லாம் என்று நினைத்துவிடுகிறோம்.
ஆனால் ஒரு முஃமினின் பார்வையில், நாம் கண்களால் பார்க்காத மறுமையும் அதே அளவு உண்மையானது.
கப்ர் உண்மை.
மறுமை உண்மை.
கியாமத் நாள் உண்மை.
அல்லாஹ்வின் முன் நிற்பது உண்மை.
அமல்கள் எடைபோடப்படுவது உண்மை.
சொர்க்கம் உண்மை.
நரகம் உண்மை.
எனவே புத்திசாலியான மனிதன் தற்காலிகமான வாழ்க்கைக்காக நிரந்தரமான வாழ்க்கையை இழக்கமாட்டான்.
இன்றே நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய சில கேள்விகள்
நான் அல்லாஹ்வை உண்மையாக நம்புகிறேனா?
என் தொழுகை எப்படி இருக்கிறது?
நான் சம்பாதிக்கும் பணம் ஹலாலா?
என் வருமானத்தில் பிறருடைய உரிமை கலந்திருக்கிறதா?
நான் ஸகாத் கொடுக்கிறேனா?
நான் பெற்றோருக்கு நன்மை செய்கிறேனா?
நான் ஏழைகளை நினைக்கிறேனா?
நான் யாருக்கும் அநியாயம் செய்கிறேனா?
நான் புறம் பேசுகிறேனா?
நான் பொய் சொல்கிறேனா?
என் இதயம் பணத்தின் மீது அதிகமாகப் பற்றுக் கொண்டிருக்கிறதா?
மரணம் குறித்து நான் சிந்திக்கிறேனா?
மறுமைக்காக நான் என்ன தயாரித்து வைத்திருக்கிறேன்?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு நாம் மற்றவர்களைப் பற்றி சிந்திக்காமல், நம்மைப் பற்றி மட்டும் சிந்திக்க வேண்டும்.
மரணம் வருவதற்கு முன் விழித்துக்கொள்வோம்
நாம் அனைவரும் ஒருநாள் இந்த உலகத்தை விட்டு வெளியேறப் போகிறோம்.
அன்று நமது வங்கிக் கணக்குகள் மூடப்படும்.
நமது சொத்துக்கள் மற்றவர்களின் பெயர்களுக்குச் செல்லும்.
நமது உடல் மண்ணுக்குள் வைக்கப்படும்.
நம்மைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்த மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிச் செல்வார்கள்.
அப்போது நம்மிடம் இருக்கும் ஒரே கேள்வி:
“நான் என்ன கொண்டு வந்திருக்கிறேன்?”
அதற்கு பதில் பணமாக இருக்காது.
அது வீடாக இருக்காது.
அது பதவியாக இருக்காது.
அது புகழாக இருக்காது.
அது நமது அமல்களாக இருக்கும்.
அதனால் இன்னும் காலம் இருக்கும்போதே திரும்புவோம்.
தொழுகையை நிலைநிறுத்துவோம்.
குர்ஆனைப் பற்றிப் பிடிப்போம்.
அல்லாஹ்வை அதிகம் நினைவுகூர்வோம்.
ஹராமை விட்டுவிடுவோம்.
ஹலாலைத் தேடுவோம்.
தானம் செய்வோம்.
பெற்றோருக்கு நன்மை செய்வோம்.
உறவுகளைப் பேணுவோம்.
மக்களுக்கு நன்மை செய்வோம்.
மன்னிப்பு கேட்போம்.
மற்றவர்களை மன்னிப்போம்.
நமது இதயத்தை சுத்தப்படுத்துவோம்.
இறுதியாக...
இந்த உலகம் நமக்கு நிரந்தரமான வீடு அல்ல.
நாம் இங்கு விருந்தினர்கள்.
விருந்தினர் ஒரு வீட்டிற்கு வரும்போது, அந்த வீட்டையே தனது நிரந்தர வீடு என்று நினைத்து அதில் பற்றுக் கொள்ளமாட்டான்.
அதேபோல் இந்த உலகத்தில் நாம் வாழ வேண்டும்; ஆனால் இந்த உலகமே நமது இறுதி இலட்சியம் என்று நினைக்கக்கூடாது.
பணம் சம்பாதிப்போம் — ஆனால் ஹலாலாக.
செல்வம் சேர்ப்போம் — ஆனால் அதில் ஏழையின் உரிமையை மறக்காமல்.
வீடு கட்டுவோம் — ஆனால் கப்ருக்கான வீட்டை மறக்காமல்.
குடும்பத்தை நேசிப்போம் — ஆனால் குடும்பத்தை விட அல்லாஹ்வின் கட்டளையை மேலாக வைத்துக் கொண்டு.
உலகத்தை அனுபவிப்போம் — ஆனால் மறுமையை மறக்காமல்.
உலகம் நம் கையில் இருக்கட்டும்; நம் இதயத்தில் இருக்கக்கூடாது.
நம் இதயம் அல்லாஹ்வுக்காக இருக்கட்டும்.
ஏனெனில் ஒருநாள் இந்த உலகம் நம்மை விட்டுப் பிரியும்.
ஆனால் அல்லாஹ்வுக்காகச் செய்த நற்செயல்கள் நம்மை விட்டுப் பிரியாது.
ஒருநாள் நாம் அனைவரும் தனியாக ஒரு கப்ருக்குள் இறக்கப்படுவோம்.
அப்போது நம்மிடம் பணம் இருக்காது.
ஆனால் ஈமான் இருந்தால் அது நமக்கு துணையாக இருக்கும்.
நம்மிடம் பதவி இருக்காது.
ஆனால் நற்செயல்கள் இருந்தால் அவை நமக்கு துணையாக இருக்கும்.
நம்மிடம் உலகத்தின் புகழ் இருக்காது.
ஆனால் அல்லாஹ்வின் திருப்தி கிடைத்திருந்தால் அதுவே மிகப் பெரிய வெற்றி.
ஆகவே, உலகத்தைப் பெறுவதற்காக மறுமையை இழக்காதீர்கள்.
பணத்தைச் சேமிப்பதற்காக அமல்களை இழக்காதீர்கள்.
மக்களின் பாராட்டுக்காக அல்லாஹ்வின் திருப்தியை இழக்காதீர்கள்.
தற்காலிகமான இன்பத்திற்காக நிரந்தரமான வாழ்க்கையை விற்காதீர்கள்.
இன்று நமக்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது.
இன்று நாம் தவ்பா செய்யலாம்.
இன்று நாம் தொழுகையைத் தொடங்கலாம்.
இன்று நாம் ஹராமை விட்டுவிடலாம்.
இன்று நாம் ஒருவருக்கு உதவலாம்.
இன்று நாம் ஒரு நல்ல செயலைச் செய்யலாம்.
ஆனால் நாளை நமக்கு வாய்ப்பு இருக்கும் என்று யாரும் உறுதி அளிக்கவில்லை.
எனவே, மறுமையை நினைத்து வாழ்வோம்.
அல்லாஹ்வின் கட்டளைகளைப் பின்பற்றி வாழ்வோம்.
ஈமானுடன் வாழ்வோம்.
நற்செயல்களுடன் வாழ்வோம்.
மற்றவர்களுக்கு நன்மை செய்து வாழ்வோம்.
இந்த உலகத்தில் சிறிது காலம் வாழ்ந்தாலும் பரவாயில்லை; மறுமையில் நித்திய வெற்றியைப் பெறும் வாழ்க்கையாக அது அமையட்டும்.
“இவ்வுலக வாழ்க்கை வீணும், விளையாட்டும் தவிர வேறில்லை. மறுமை வாழ்வு தான் வாழ்வாகும். அவர்கள் அறியக் கூடாதா?
[அல்குர்ஆன் 29:64]
அல்லாஹ் நம்முடைய இதயங்களை உலகத்தின் மோகத்திலிருந்து பாதுகாத்து, மறுமையைப் பற்றிய உண்மையான அக்கறையை நமக்கு வழங்குவானாக.
நமது செல்வத்தை நமக்கு எதிரான சாட்சியாக அல்லாமல், நமக்குச் சாதகமான சாட்சியாக ஆக்குவானாக.
நமது ஈமானை உறுதிப்படுத்தி, தொழுகையை நிலைநிறுத்தி, ஹலாலான வாழ்வாதாரத்தை வழங்கி, நற்செயல்களைச் செய்யும் வாய்ப்பையும், மரணத்திற்கு முன் அழகான தவ்பாவையும், மரணத்திற்குப் பின் மன்னிப்பையும், மறுமையில் ஜன்னத்துல் ஃபிர்தௌஸையும் அருள்வானாக.
ஆமீன் யா ரப்பல் ஆலமீன்.
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக
Welcome to your comment!