நல்ல வாழ்க்கை (The Good Life)

 நல்ல வாழ்க்கை (The Good Life)

அல்லாஹ் குர்ஆனில் கூறுகிறான்:

"ஆணோ, பெண்ணோ - இறைநம்பிக்கை கொண்டவராக நற்செயல் புரிந்தால், நிச்சயமாக நாம் அவரை ஒரு நல்ல வாழ்க்கையைக் கொண்டு வாழ வைப்போம். மேலும், அவர்கள் செய்து கொண்டிருந்த மிகச் சிறந்த செயல்களுக்கு ஏற்ப அவர்களுக்குரிய கூலியை நிச்சயமாக நாம் வழங்குவோம்." (அல்-குர்ஆன் 16:97)

நாம் ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்றால், பின்வரும் இரண்டு பண்புகளைக் கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று இந்த வசனம் நமக்குக் கூறுகிறது:

அல்லாஹ்வின் மீது உறுதியான நம்பிக்கை (ஈமான்)

நற்செயல்கள் (அமல் ஸாலிஹ்)

அப்படியானால், 'நல்ல வாழ்க்கை' என்றால் என்ன? 'நல்ல வாழ்க்கை' என்பது 'இவ்வுலகின் சொர்க்கம்' ஆகும். இது ஒரு முஃமின் (இறைநம்பிக்கையாளன்) தனது வழிபாட்டின் மூலமும், தன் படைப்பாளனுடன் நெருங்குவதன் மூலமும், அவனுடன் தனிமையில் உரையாடுவதன் மூலமும் அடையும் மனநிறைவு, மகிழ்ச்சி மற்றும் அகத்தின் பேரானந்தம் நிறைந்த வாழ்க்கையாகும்.

அபூ பக்கர் அல்-வர்ராக் (ரஹ்) அவர்கள் 'நல்ல வாழ்க்கையை' "கீழ்ப்படிதலின் (வழிபாட்டின்) இனிமை" என்று வரையறுக்கிறார்கள்.

'வழிபாட்டின் இனிமையைச் சுவைப்பது' அல்லது (நமது அன்பிற்குரிய இறைத்தூதர் ﷺ குறிப்பிட்டது போல்) 'ஈமானின் இனிமையைச் சுவைப்பது' என்றால் என்ன?

சுவையான உணவுகளின் இனிமையையும் அற்புதமான சுவைகளையும் நமது நாவால் சுவைப்பது போல, ஈமானும் வழிபாடும் நமது உள்ளங்களால் 'சுவைக்கப்படக்கூடிய' ஒரு இனிமையையும் சிறப்புச் சுவையையும் கொண்டுள்ளன. எனவே, 'நல்ல வாழ்க்கை' என்பது உள்ளத்தின் நல்ல வாழ்க்கையாகும்; அதுவே உண்மையான வாழ்க்கையும் ஆகும்.

இவ்வுலகில், ஈமானுக்கும் நற்செயல்களுக்கும் கூலி ஒரு நல்ல வாழ்க்கையாகும். மறுமையில், அதைவிட அதிகமானவை உண்டு; மேலே குறிப்பிடப்பட்ட வசனத்தில் நாம் வாசிப்பது போல: "அவர்கள் செய்து கொண்டிருந்த மிகச் சிறந்த செயல்களுக்கு ஏற்ப நிச்சயமாக நாம் கூலி வழங்குவோம்."

இமாம் அல்-கஸ்ஸாலி (ரஹ்) கூறினார்கள்: "அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படியும் ஒரு மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் ஒரே கூலி - அந்த வழிபாட்டின் இனிமையும், அவனுடன் தனிமையில் உரையாடுவதில் கிடைக்கும் ஆறுதலும் மட்டுமாக இருந்தாலும் - அதுவே போதுமானது! அப்படியிருக்கும்போது மறுமையின் கூடுதல் பேரின்பம் எப்படி இருக்கும்?!"

இப்னு அல்-கய்யிம் (ரஹ்) 'நல்ல வாழ்க்கையை' பின்வருமாறு விளக்குகிறார்கள்: "ஈமான், அல்லாஹ்வைப் பற்றிய அறிவு, அவன் மீதான அன்பு, பாவ மன்னிப்புக் கேட்டு அவன்பால் திரும்புதல் மற்றும் அவன் மீது நம்பிக்கை வைப்பது ஆகியவற்றின் மூலம் கிடைக்கும் உள்ளத்தின் வாழ்க்கை, அதன் மகிழ்ச்சி, பேரானந்தம் மற்றும் அமைதி ஆகும். இத்தகைய மனிதனின் வாழ்க்கையை விட பாக்கியமிக்க வாழ்க்கை வேறு எதுவும் இல்லை; சொர்க்கத்தின் இன்பத்தைத் தவிர வேறு எந்த இன்பமும் இதைவிடப் பெரியது இல்லை... இந்த 'நல்ல வாழ்க்கை' மூன்று உலகங்களிலுமே உள்ளது: இவ்வுலக வாழ்க்கை, பர்ஜக் (கப்ரு) வாழ்க்கை மற்றும் நிரந்தரமான மறுமை வாழ்க்கை..."

"...அல்லாஹ் உடலின் வாழ்க்கையை உணவிலும் நீரிலும் தங்கியிருக்கச் செய்தது போல, உள்ளத்தின் வாழ்க்கை என்பது தொடர்ச்சியான இறைநினைவு (திக்ரு), அவன்பால் மீண்டும் மீண்டும் திரும்புதல், பாவங்களைக் கைவிடுதல் மற்றும் உள்ளத்தைக் கனமாக்கும் பராமுகத்தைத் தவிர்த்தல் ஆகியவற்றிலேயே தங்கியுள்ளது. கீழ்மை ஆசைகளையும் தற்காலிக மோகங்களையும் பற்றிக்கொள்வது இந்த வாழ்க்கையைப் பலவீ னப்படுத்துகிறது, மேலும் உள்ளம் மரணிக்கும் வரை அந்த பலவீ னம் அதிகரித்துக்கொண்டே செல்கிறது."

 ஈமான் மற்றும் வழிபாட்டின் இனிமையை நாம் ஏன் உணருவதில்லை?

நம்மில் பலர் வழிபாட்டுச் செயல்களில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறோம், ஆனாலும் இந்த இனிமையையும் மகிழ்ச்சியையும் உணர்வதில்லை. இதற்கு முக்கியக் காரணங்களில் ஒன்று, நாம் வெளிப்புற உடல் சார்ந்த செயல்களில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துகிறோம்; வழிபாட்டின் மையப் பகுதியான, அதனுடன் இணைய வேண்டிய உள்ளத்தின் உட்புற நிலைக்கு போதிய முக்கியத்துவம் அளிப்பதில்லை.

இப்னு அல்-கய்யிம் (ரஹ்) எழுதுகிறார்கள்: *"நோன்பு நோற்கும், தொழும், திக்ரு செய்யும், குர்ஆனை அதிகமாக ஓதும் ஒரு மனிதனை நீங்கள் காணலாம்; ஆனால் அவனுடைய செயல்களிலிருந்து எதுவும் அவனுடைய உள்ளத்தை அடைவதில்லை: அல்லாஹ்வின் மீது பயமில்லை, நம்பிக்கையில்லை, அன்பில்லை, உறுதியில்லை மற்றும் அவனுடன் எந்த மகிழ்ச்சியும் இல்லை."

எனவே, ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை அடைய, கீழ்ப்படிதலின் বাহ্যिकச் செயல்களுடன் 'உள்ளத்தின் செயல்கள்' என்று அழைக்கப்படும் உள்ளத்தின் உட்புற நிலைகளையும் நாம் இணைக்க வேண்டும்.

உள்ளத்தின் செயல்களில் பின்வருவன அடங்கும்: உறுதியான நம்பிக்கை (ஈமான்), அல்லாஹ்வைப் பற்றிய அறிவு (மாஃரிஃபா), தூய்மையான எண்ணம் (இக்லாஸ்), இறையச்சம் மற்றும் விழிப்புணர்வு (தக்வா), பாவ மன்னிப்பு (தவ்பா), அல்லாஹ்வின் மீது பொறுப்பேற்பு (தவக்கseed/தவக்கscript/தவக்கல்), நம்பிக்கை (ரஜா), பயம் (கவ்ஃப்), நன்றி உணர்வு (ஷுக்ரு), பொறுமை (ஸப்ரு), அன்பு (ஹுப்), அல்லாஹ்வைச் சந்திக்க ஏங்குதல் (ஷவுக்) மற்றும் உறுதியான நம்பிக்கை (யகீன்).

இப்னு தைமிய்யா (ரஹ்) கூறினார்கள்: "நீங்கள் செய்யும் செயலில் இனிமையையும் மகிழ்ச்சியையும் காணவில்லை என்றால், உங்கள் தூய்மையான எண்ணத்தின் (இக்லாஸின்) மீது சந்தேகப்படுங்கள்; ஏனெனில் அல்லாஹ் 'ஷகூர்' (நன்றியை ஏற்று நற்கூலி வழங்குபவன்) ஆவான்." இதன் பொருள் என்னவென்றால், அல்லாஹ் தன் அடியானுக்கு இவ்வுலகிலேயே அவனது உள்ளத்தில் இனிமையையும் அமைதியையும் வழங்கி அவனது செயல்களுக்குக் கூலி வழங்குவான். ஆனால், அவனுடைய உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சியும் பூரிப்பும் இல்லை என்றால், அவனுடைய செயல் அரைகுறையானது மற்றும் குறைபாடுடையது.

வழிபாட்டின் அக உண்மை (The Inner Reality of Worship)

வெற்றியை எண்களால் அளவிடும் உலகத்தில், இஸ்லாம் நமது கவனத்தை 'தரத்தின்' (Quality) பக்கம் திருப்புகிறது. அல்லாஹ் கூறுகிறான்: "உங்களில் எவர் செயல்களால் மிக அழகியவர் என்பதைச் சோதிப்பதற்காக மரணத்தையும் வாழ்வையும் அவனே படைத்தான்..." (அல்-குர்ஆன் 67:2).

இந்த வசனம் "அதிகமான செயல்கள்" என்று கூறாமல் "மிகச் சிறந்த செயல்கள்" எனக் குறிப்பிடுவதைக் கவனியுங்கள். நபி ﷺ அவர்கள் கூறினார்கள்: "நிச்சயமாக அல்லாஹ், உங்களில் ஒருவர் ஒரு செயலைச் செய்யும்போது அதை மிக நேர்த்தியாக (சிறப்பாக)ச் செய்வதை விரும்புகிறான்." (தபரானீ).

இஸ்லாத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு வழிபாடும் வெளிப்புறத் தோற்றம் (உறுப்புகளின் செயல்) மற்றும் அக உண்மை (உள்ளத்தின் செயல்) ஆகிய இரண்டையும் கொண்டுள்ளது. இந்த அக உண்மையே அதன் சாராம்சமும் மையமும் ஆகும்.

தொழுகையின் (ஸலாஹ்) வெளிப்புறத் தோற்றம் ருகூஃ மற்றும் ஸுஜூது ஆகும்; ஆனால் அதன் சாராம்சம் அச்சபக்தியும் அமைதியும் (குஷூஃ) ஆகும்.

நோன்பின் வெளிப்புறத் தோற்றம் உணவு மற்றும் பானங்களைத் தவிர்ப்பதாகும்; ஆனால் அதன் சாராம்சம் இறையச்சம் (தக்வா) ஆகும்.

ஹஜ்ஜின் வெளிப்புறத் தோற்றம் தவாஃப், அரஃபா மைதானத்தில் நற்போதனை, கல் எறிதல் ஆகியவையாகும்; ஆனால் அதன் சாராம்சம் அல்லாஹ்வின் அடையாளங்களைக் கனம்பண்ணுவது ஆகும்.

துஆவின் (பிரார்த்தனை) வெளிப்புறத் தோற்றம் கைகளை ஏந்தி வார்த்தைகளை மொழிவதாகும்; ஆனால் அதன் சாராம்சம் பணிவும், அல்லாஹ்விடம் உள்ள தீவிரத் தேவையும் ஆகும்.

திக்ரின் வெளிப்புறத் தோற்றம் சுப்ஹானல்லாஹ், அல்ஹம்துலில்லாஹ், அல்லாஹு அக்பர் என்று சொல்வதாகும்; ஆனால் அதன் சாராம்சம் அல்லாஹ்வை நேசிப்பதும், அவனுக்குப் பயப்படுவதும், அவன் மீது நம்பிக்கை வைப்பதும், அவனது படைப்புகளையும் அருட்கொடைகளையும் சிந்தித்துப் பார்ப்பதும் ஆகும்.

உள்ளத்தின் முக்கியத்துவம் (The Centrality of the Heart)

ஒரு மனிதன் மற்றொரு மனிதனை விடச் சிறந்தவன் என்பதைத் தீர்மானிப்பது அவனது உள்ளத்தின் செயல்களே ஆகும். அல்லாஹ் கூறுகிறான்: "நிச்சயமாக அல்லாஹ்வின் பார்வையில் உங்களில் மிகவும் கண்ணியமானவர், உங்களில் அதிக இறையச்சம் (தக்வா) உடையவர்தான்." (அல்-குர்ஆன் 49:13).

அப்துல்லாஹ் இப்னு மஸ்ஊத் (ரழி) அவர்கள் நபித்தோழர்களைப் பற்றி, "இந்த சமுதாயத்திலேயே மிகத் தூய்மையான உள்ளங்களைக் கொண்டவர்கள்" என்று விவரித்தார்கள். பக்கர் அல்-முஜனீ (ரஹ்) கூறினார்கள்: "அபூ பக்கர் (ரழி) அவர்கள் அதிக நோன்பு நோற்றதாலோ அல்லது அதிகம் தொழுததாலோ மற்றவர்களை விட மேலோங்கவில்லை; மாறாக, அவரது உள்ளத்தில் நிலைபெற்றிருந்த ஒரு விஷயத்தினாலேயே அவர் மற்றவர்களை விட மேலோங்கினார்."

இப்னு மஸ்ஊத் (ரழி) தனக்கு அடுத்த தலைமுறையினரிடம் கூறினார்கள்: "நீங்கள் முஹம்மத் ﷺ அவர்களின் தோழர்களை விட அதிகமாக நோன்பு நோற்கிறீர்கள், தொழுகிறீர்கள்; ஆனாலும் அவர்கள் உங்களை விடச் சிறந்தவர்களாக இருந்தார்கள்." மக்கள்: "அது ஏன்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள்: "அவர்கள் உங்களை விட இவ்வுலகத்தின் மீது குறைந்த பற்றும், மறுமையின் மீது அதிக ஆசையும் கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

பாத்திமா பிந்த் அப்த் அல்-மாலிக் என்பவரிடம், அவரது புகழ்பெற்ற கணவரும் கலீஃபாவுமான 'உமர் இப்னு அப்த் அல்-அஜீஸ் (ரஹ்) அவர்களின் மறைவுக்குப் பின், அவர்களின் வழிபாட்டைப் பற்றிக் கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர்: "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அவர் மனிதர்களிலேயே அதிக தொழுகையாளி அல்லது அதிக நோன்பாளி அல்ல. ஆனால், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவரை விட அல்லாஹ்வை அதிகம் அஞ்சும் ஒருவரை நான் பார்த்ததே இல்லை. அவர் தன் படுக்கையில் அல்லாஹ்வை நினைவுகூர்வார்; அச்சத்தின் காரணமாக ஒரு குருவியைப் போல நடுங்குவார். காலையில் 'மக்களுக்கு இனி கலீஃபா இருக்க மாட்டார்' (அதாவது இரவிலேயே பயந்து இறந்துவிடுவார்) என்று நாங்கள் சொல்லும் அளவிற்கு அது இருக்கும்" என்று பதிலளித்தார்.

இப்னு தைமிய்யா (ரஹ்) கூறினார்கள்: "செயல்கள் ஒன்றையொன்று விஞ்சுவது உள்ளங்களின் ஈமான் மற்றும் தூய்மையான எண்ணத்தின் (இக்லாஸின்) அளவுக்கு ஏற்பவே ஆகும். தொழுகையின் ஒரே வரிசையில் இருவர் நிற்கக்கூடும், ஆனால் அவர்களின் தொழுகைகளுக்கு இடையிலான வித்தியாசம் வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையே உள்ள தூரத்தைப் போல இருக்கும்."

அல்லாஹ்வின் திருப்பெயரால் .. மேலும் தினசரி ஆன்மீக வழிகாட்டுதலுக்கு சத்திய பாதை இஸ்லாத்தைப் பின்தொடரவும்.