புன்னகைக்கு பின்னால் மறைந்திருக்கும் மனஉறுதி
புன்னகை என்பது எப்போதும் மகிழ்ச்சியின் அடையாளம் மட்டுமல்ல. சில நேரங்களில், அது ஒரு மனிதன் தனது உள்ளத்தில் சுமந்து கொண்டிருக்கும் வலியை மறைத்துக்கொண்டு மற்றவர்களுக்கு வழங்கும் அன்பின் வெளிப்பாடாகவும் இருக்கலாம்.
“புன்னகைக்கு பின்னால் வலியை மறைப்பது சுலபமான காரியமல்ல. அது மிகக் கடினமான விஷயங்களில் ஒன்றாக இருக்கலாம். உங்களை விட மற்றவர்களை அதிகமாக நேசிக்கும் போதுதான் நீங்கள் அதைச் செய்கிறீர்கள்.”
ஒருவர் தன் மனதில் எவ்வளவு வலியைச் சுமந்துகொண்டிருக்கிறார் என்பதை அவருடைய முகத்தைப் பார்த்து நாம் எப்போதும் அறிந்துகொள்ள முடியாது. சிலர் தங்கள் கண்ணீரை மறைத்து புன்னகைக்கிறார்கள். சிலர் தங்கள் சோகத்தை மறைத்து மற்றவர்களை ஆறுதல்படுத்துகிறார்கள். சிலர் தங்களுடைய உடைந்த மனதுடனேயே பிறரின் மனதை உடையாமல் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள்.
அதனால், ஒருவரின் புன்னகையைப் பார்த்துவிட்டு, “அவருக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை” என்று முடிவு செய்துவிடக் கூடாது.
அல்லாஹ் கூறுகிறான்:
“நான் எனது துயரத்தையும் கவலையையும் அல்லாஹ்விடமே முறையிடுகிறேன்.”
— அல்-குர்ஆன் 12:86
நபி யஃகூப் (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்கள் தமது மகன் யூசுஃப் (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்களைப் பிரிந்த துயரத்தில் இருந்தபோதும், தனது வேதனையை அல்லாஹ்விடமே முறையிட்டார்கள். இதிலிருந்து நாம் ஒரு முக்கியமான உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளலாம்: வலியை உணர்வது பலவீனம் அல்ல; அந்த வலியுடன் அல்லாஹ்வை நாடுவது ஈமானின் அழகாகும்.
இஸ்லாம் நம்மிடம் எப்போதும் சோகத்தை மறைத்துக்கொண்டு நடிக்க வேண்டும் என்று கூறுவதில்லை. மாறாக, துயரத்திலும் பொறுமையைக் கடைப்பிடித்து, நம் உள்ளத்தின் பாரத்தை அல்லாஹ்விடம் ஒப்படைக்கக் கற்றுத்தருகிறது.
அல்லாஹ் கூறுகிறான்:
“நிச்சயமாக அல்லாஹ் பொறுமையாளர்களுடன் இருக்கிறான்.”
— அல்-குர்ஆன் 2:153
எனவே, கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டு புன்னகைப்பது மட்டுமே மனஉறுதி அல்ல. கண்ணீர் வந்தாலும் அல்லாஹ்வின் மீது நம்பிக்கையை இழக்காமல் இருப்பதே உண்மையான மனஉறுதி.
ஒருவருடைய புன்னகைக்குப் பின்னால் பயம் இருக்கலாம்; வலி இருக்கலாம்; சோகம் இருக்கலாம்; சொல்ல முடியாத கண்ணீர் இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றைத் தாண்டியும் நல்லதைத் தேர்ந்தெடுத்து, பிறருக்கு நன்மையை வழங்கிக்கொண்டிருப்பது அவருடைய உள்ளத்தில் இருக்கும் வலிமையை வெளிப்படுத்துகிறது.
நபி ﷺ அவர்கள் கூறினார்கள்:
“வலிமையானவன் மல்யுத்தத்தில் மற்றவரை வீழ்த்துபவன் அல்ல; கோபம் வரும்போது தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்பவனே வலிமையானவன்.”
— ஸஹீஹ் அல்-புகாரி, ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
இதிலிருந்து உண்மையான வலிமை வெளிப்புறத்தில் இருப்பதல்ல; உள்ளத்தை அடக்கி, பொறுமையுடன், அல்லாஹ்வின் பாதையில் நிலைத்திருப்பதில்தான் உள்ளது என்பதை அறியலாம்.
அதேபோல், பிறரிடம் புன்னகையுடன் இருப்பதும் இஸ்லாத்தில் சிறிய விஷயமாகக் கருதப்படவில்லை. நபி ﷺ அவர்கள் கூறினார்கள்:
“உன் சகோதரனின் முகத்தைப் பார்த்து நீ புன்னகைப்பதும் உனக்கு தர்மமாகும்.”
— ஜாமிஉத் திர்மிதி
அதனால், ஒருவரின் புன்னகை அவருடைய சொந்த வலியை மறைப்பதாக இருந்தாலும், அது இன்னொருவரின் நாளை மகிழ்ச்சியாக்கும் நன்மையாக இருக்கலாம்.
ஆனால் நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டியது ஒன்றுதான்: ஒவ்வொரு புன்னகைக்குப் பின்னாலும் ஒரு கதை இருக்கலாம். எனவே, மனிதர்களை அவர்களின் வெளிப்புறத்தை வைத்து மதிப்பிடாமல், அவர்களிடம் அன்புடனும் கருணையுடனும் நடந்து கொள்வோம்.
ஒருவர் எப்போதும் புன்னகைத்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதற்காக அவருக்கு வலி இல்லை என்று நினைக்க வேண்டாம். ஒருவேளை, அவர் தனது கண்ணீரை மனிதர்களிடம் காட்டாமல், இரவு நேரத்தில் தனது இறைவனிடம் மட்டுமே காட்டிக் கொண்டிருக்கலாம்.
அவருடைய புன்னகை மகிழ்ச்சியின் அடையாளமாக இருக்கலாம்; ஆனால் அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் பொறுமை, அல்லாஹ்வின் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையின் அடையாளமாகவும் இருக்கலாம்.
எனவே, நம் புன்னகை உண்மையாக இருக்கட்டும்; நம் கண்ணீர் அல்லாஹ்விடம் இருக்கட்டும்; நம் இதயம் சப்ரால் நிரம்பட்டும்; நம் நம்பிக்கை ஒருபோதும் தளராதிருக்கட்டும்.
ஏனெனில் சில புன்னகைகள் மகிழ்ச்சியை மட்டும் மறைப்பதில்லை… அவை கண்ணீரைக் கடந்து வந்த ஒரு இதயத்தின் மனஉறுதியையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
அல்லாஹ் நம் மறைந்த வலிகளை அறிந்தவன்.
நாம் யாரிடமும் சொல்ல முடியாததை அவன் அறிந்தவன்.
நம் கண்ணீரையும், நம் மௌனத்தையும், நம் புன்னகைக்குப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையையும் அவன் அறிவான்.
அதனால், வலியின் நடுவிலும் அல்லாஹ்வை நம்புவோம்.
கண்ணீரின் நடுவிலும் நம்பிக்கையைப் பிடித்துக்கொள்வோம்.
முடிந்தவரை பிறருக்கு புன்னகையை வழங்குவோம்.
ஏனெனில் நம்முடைய உண்மையான மனஉறுதி — நம்முடைய இதயம் உடைந்தபோதும், நம் இறைவனை நோக்கி நிற்பதில்தான் இருக்கிறது.


0 கருத்துகள்
Welcome to your comment!