இறை கண்காணிப்பும் மரணத்தின் எதார்த்தமும்: ஒரு வாழ்வியல் பாடம்

 

நிச்சயமாக, திருக்குர்ஆனின் 50-வது அத்தியாயமான 'சூரா காஃப்'-ன் இந்த மூன்று வசனங்களும் (16, 18, 19) மனித வாழ்வின் மிக முக்கியமான உண்மைகளை நமக்கு உணர்த்துகின்றன. இவை குறித்து நீங்கள் கேட்டதற்கிணங்க ஒரு விளக்கமான கட்டுரை இதோ:

இறை கண்காணிப்பும் மரணத்தின் எதார்த்தமும்: ஒரு வாழ்வியல் பாடம்

மனிதன் இவ்வுலகில் வாழும்போது தான் தனிமையில் இருப்பதாகவோ அல்லது தனது செயல்கள் கவனிக்கப்படவில்லை என்றோ எண்ணிவிடக்கூடாது என்பதை இந்த வசனங்கள் ஆழமாகப் பதிவு செய்கின்றன.

1. எண்ணங்களை அறியும் இறைவன் (வசனம் 50:16)

> "நிச்சயமாக மனிதனை நாமே படைத்தோம்; அவன் மனம் அவனிடம் என்ன பேசுகிறது என்பதையும் நாம் அறிவோம்; இன்னும், அவனது பிடரி நரம்பை விட நாம் அவனுக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கிறோம்."

> 

இந்த வசனம் இறைவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான நெருக்கத்தை விளக்குகிறது.

 * எண்ணங்களின் ரகசியம்: நாம் வெளியே சொல்லாத, நம் மனதிற்குள் ஓடும் மெல்லிய எண்ணங்களைக்கூட இறைவன் அறிகிறான். இது ஒரு முஃமினை (நம்பிக்கையாளர்) தனது சிந்தனைகளைத் தூய்மையாக வைத்திருக்கத் தூண்டுகிறது.

 * பிடரி நரம்பை விட நெருக்கம்: பிடரி நரம்பு (Jugular vein) என்பது மனித உயிரின் ஓட்டத்திற்கு மிக முக்கியமானது. அதைவிட இறைவன் நெருக்கமாக இருக்கிறான் என்பது, அவனது அறிவாலும் ஆற்றலாலும் நம்மைச் சூழ்ந்திருக்கிறான் என்பதைக் குறிக்கிறது.

2. சொல்லும் செயலும் பதிவாகின்றன (வசனம் 50:18)

> "அவன் எந்தச் சொல்லைப் பேசினாலும், அவனிடம் அதைக் கண்காணித்து எழுதக்கூடியவர் (எழுத்தாளர்) இல்லாமல் இருப்பதில்லை."

> 

மனிதன் உதிர்க்கும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஒரு ஆவணமாக மாற்றப்படுகிறது.

 * கண்காணிப்பு: வலது பக்கம் நன்மைகளைப் பதிய ஒரு வானவரும், இடது பக்கம் தீமைகளைப் பதிய ஒரு வானவரும் (ரகீப் மற்றும் அதீத்) நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

 * நாவடக்கம்: தேவையில்லாத பேச்சுக்கள், பொய்கள், புறம் பேசுதல் போன்றவை மறுமையில் நமக்கு எதிராகத் திரும்பும். எனவே, "நல்லதைப் பேசுங்கள் அல்லது மௌனமாக இருங்கள்" என்ற நபிமொழிக்கேற்ப நாம் நாவைக் காக்க வேண்டும்.

3. தவிர்க்க முடியாத மரணம் (வசனம் 50:19)

> "மரண அவஸ்தை உண்மையாகவே வந்துவிட்டது; (மனிதனே!) எதை விட்டும் நீ வெருண்டோடிக்கொண்டிருந்தாயோ அதுதான் இது!"

> 

வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தில் மனிதன் மறக்க நினைக்கும் ஒரே உண்மை மரணம்.

 * மரணத்தின் யதார்த்தம்: மனிதன் ஆரோக்கியம், செல்வம் அல்லது அதிகாரத்தின் மூலம் மரணத்தைத் தவிர்க்க நினைக்கிறான். ஆனால், அது ஒருநாள் அவனைச் சந்திக்கும்.

 * தயாரிப்பு: முந்தைய வசனங்களில் சொல்லப்பட்ட இறை நெருக்கமும், செயல்கள் பதியப்படுவதும் எதற்காக என்றால், இந்த மரணத் தருணத்தில் நாம் நிம்மதியாக இறைவனைச் சந்திக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்.

நாம் பெற வேண்டிய படிப்பினைகள்:

 * நல்லெண்ணம் (Husnudhan): இறைவன் நம் எண்ணங்களை அறிவான் என்பதால், பிறரைப் பற்றித் தீய எண்ணங்கள் கொள்வதைத் தவிர்த்து, எப்போதும் நன்மையை நினைக்க வேண்டும்.

 * பேச்சில் கவனம்: கோபத்திலோ அல்லது விளையாட்டிலோ நாம் சொல்லும் ஒரு வார்த்தை நம் மறுமையைத் தீர்மானிக்கலாம். எனவே, ஒவ்வொன்றையும் சிந்தித்துப் பேச வேண்டும்.

 * மரணத்திற்கான தயாரிப்பு: மரணம் வரும்போது "ஐயோ, இன்னும் கொஞ்சம் காலம் அவகாசம் கிடைக்காதா?" என்று ஏங்குவதை விட, வாழ்நாளில் நற்செயல்களைச் சேர்த்து வைப்பதே புத்திசாலித்தனம்.

முடிவுரை:

இந்த வசனங்கள் நம்மை பயமுறுத்துவதற்காக அல்ல; மாறாக, நம்மை நெறிப்படுத்துவதற்காக அருளப்பட்டவை. இறைவன் நமக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கிறான் என்ற உணர்வு நமக்குள் பயபக்தியையும் (தக்வா), அதே சமயம் அவனிடம் எதையும் கேட்கலாம் என்ற நம்பிக்கையையும் தருகிறது.